Sam, 15 maart 2009
Nederland , Bussum

Het Laatste Bericht

Één jaar, één maand en 9 dagen geleden vertrok ik van het vliegveld Düsseldorf richting de andere kant van de wereld. Eerst naar Dubai, daarna Nieuw Zeeland en als laatste heb ik Australië doorreisd. Tijdens de gehele reis heb ik jullie af en toe op de hoogte gehouden van mijn avonturen, waar meestal leuk op werd gereageerd. Toch heb ik het best wel nagelaten om af en toe foto’s op de site te zetten en bovendien is er nooit een laatste bericht geschreven die de cirkel rond zou hebben gemaakt. Nu ga ik proberen dat alsnog te doen.

Het werd toch echt te gek dat de titel: Terug van weggeweest! (But still in Australia..) nog langer als eerste zou verschijnen als je www.sam88.waarbenjij.nu had aangeklikt. De meest belangrijke foto’s heb ik intussen al op de site gezet, op de foto’s van het allerlaatste stukje van mijn reis na, die ik na dit bericht erop ga zetten. Want mijn laatste bericht was op 28 juni, terwijl ik pas in Düsseldorf aankwam op 16 juli! Voor de mensen die het leuk vinden zal ik even samenvatten wat er in die tijd gebeurd is.

Quirijn ging met een busje samen met Yarden en Adi (de Israëlische vrienden waarmee we avonturen hebben beleefd in een andere gehuurde auto..) naar het zuiden toe. Jaap en ik bleven achter in Alice Springs, met het idee dat we weinig tot geen geld meer hadden en dus een beetje moesten werken of in ieder geval niet veel moesten uitgeven. Daar hebben we alle Harry Potter boeken goedkoop gekocht en gelezen, maar we hebben ook twee dagen gewerkt op een enorme kermis die één keer per jaar gehouden wordt in Alice Springs. Jaap verkocht een soort van worsten met deeg op een stok en ik hield toezicht op twee luchtkussens waar veel vervelende kinderen voor 5 dollar wilden spelen. Vooral veel Aboriginals hadden het erg naar hun zin op die kermis. Ze krijgen allemaal erg veel geld van de overheid die zich nog altijd schuldig voelt (niet geheel onterecht natuurlijk..), maar de meeste van hen kunnen helemaal niet goed met geld omgaan. Ze lopen in versleten kleren rond en ze ruiken vaak ook niet al te lekker, terwijl ze het meeste geld uitgeven aan drank. Deze kermis was dus een ideale gelegenheid om weer eens veel geld te verspillen en dat deden ze gretig. Na die twee bijzondere dagen gingen we weer lezen en verder met dagelijkse routine. Op 10 juli stapten we weer op de Ghan (de trein die Australië recht door midden snijdt) om 24 uur later aan te komen in Adelaide. Daar verbleven Jaap en ik 2 of 1 nacht(en) in een Koreaans hostel waar veel Aziatische backpackers zaten. Adelaide had een leuke sfeer. We vlogen vervolgens naar Sydney, waar we weer in een Koreaans hostel belandden. De laatste dagen in Sydney waren in de avond erg leuk, we hadden veel lol met dronken Koreanen op het dakterras van het hostel. Dat is op zich bijzonder, want mijn gehele reis was het me al opgevallen dat Aziatische backpackers zich in groepjes vervoerden, zonder contact te maken met andere backpackers. Nu we in het hol van de leeuw zaten bleken ze toch heel erg op ons te lijken. Ze dronken net als ons gewoon bier! Nu lagen ze wel na een paar biertjes al onder de tafel, maar de beste mensen deden wel hun erg best. Bovendien was er zo altijd wel wat over voor Jaap en mij. Overdag mengden Jaap en ik ons tussen de jonge christenen die met hele hopen naar Sydney waren gekomen om samen “wereld jongerendag” te vieren en de Paus te zien. In heel Sydney hing een soort van feestelijke euforische sfeer, helemaal als je midden tussen alle internationale jonge christenen stond, liep of zat. Toch zat er ook iets ongemakkelijks aan voor Jaap en mij. We hadden het idee dat “ze” allemaal konden zien dat we niet voor de Paus naar Sydney waren gekomen ik voelde me regelmatig zondig zonder dat ik iets verkeerd deed. Ook hielp het niet mee dat ik af en toe een: “Holy shit!” liet ontglippen uit mijn mond als er weer eens een jonge vrouwelijke christen langsliep die bijzonder mooi was. Dan keken er gelijk heel wat ogen mijn kant op en ik voelde me dan bijzonder zondig en dom, Jaap ook in mindere mate, want die dacht meestal precies hetzelfde, maar hij liet het niet zo makkelijk ontglippen.

Op die manier liepen de laatste dagen van mijn reis af. Even later was ik alweer op het vliegveld van Sydney beland, waar ik Quirijn tegen kwam die hetzelfde vliegtuig moest hebben. Mijn vertrouwde vork en mes moest ik inleveren omdat ze per ongeluk in mijn handbagage zaten, maar verder ging alles goed en we vlogen al snel richting Dubai, waar we moesten overstappen om daarna weer in het beginpunt Düsseldorf aan te komen. Daar zouden Co en Renée en de ouders van Q op ons wachten. Maar ik zou Sam niet zijn of er moest wel iets misgaan. Ik was mijn paspoort blijkbaar kwijtgeraakt IN het vliegtuig tussen Sydney en Dubai. Niemand dacht dat het mogelijk was, maar ik kreeg het op de een of andere manier toch voor elkaar. Q stond gestrest al voorbij de ingang van de gate, terwijl ik druk aan het zoeken was in mijn tas, maar niets vond. Eerst waren er nog 40 minuten te gaan, ik zocht bij de gevonden voorwerpen van mijn vlucht, nog 30 minuten te gaan, ik werd van hot naar her gestuurd, omdat iedereen wist waar ik moest zijn, nog 15 minuten te gaan, druk aan het onderhandelen met een officieel eruitziende vrouw die me vertelde dat ik in ieder geval niet de vlucht kon halen, nog 5 minuten te gaan, stond te praten met een ander officieel uitziende persoon die voor mij met iemand belde en me vertelde dat ik heel misschien nog de vlucht kon halen, nog 3 minuten te gaan, ik rende heel hard het hele vliegveld over om weer bij mijn gate te komen, nog 1 of 2 minuten te gaan, ik praatte met de bewaker van de gate, aan wie ik mijn ID kaart liet zien die helemaal niet geldig is buiten de EU, hij keek heen en weer van de foto van mijn ID uit 2004 naar mijn woest harige hoofd en vroeg: “Are you this?”, terwijl hij met een ongelovige blik mij aankeek terwijl hij de foto op de ID aanwees. Ik knikte, hij haalde zijn schouders op en liet me erdoor.

Opluchting. Zonder paspoort kwam ik in Düsseldorf aan, moest nog een aantal poorten door en bij de laatste vroegen ze weer mijn paspoort. Ik liet mijn ID zien en zei tegen de man dat ik geen paspoort had. Hij wilde hem toch zien, maar ik vertelde hem dat binnen de EU de ID kaart geldig was, dus dat ik feitelijk gezien nu niets verkeerd deed. Hij liet me door. Daar stonden de dolgelukkige ouders te wachten op hun verloren zonen.

Dat was op 16 juli 2008. Nu is het alweer 15 maart 2009, dus ik zal een bijzonder korte samenvatting geven van wat er in die tussentijd is gebeurd.

Het was even wennen om weer terug te zijn, om aan de goede kant van de weg te fietsen en te merken dat hier eigenlijk weinig tot niets veranderd was. De zomervakantie was voor mijn gevoel al snel voorbij en ik begon de studie Wijsbegeerte aan de UvA. In het begin had ik een enorm leuke tijd, maar daarna besefte ik steeds meer dat het niet helemaal de juiste studie voor me was. Begin december stopte ik met de studie. Nog steeds ga ik naar de filosofie borrel en heb ik goed contact met mijn toenmalige medestudenten. Een tijdje was ik gedesillusioneerd van de leegte die er toen viel, maar inmiddels ben ik bezig met een heroriëntatiecursus waardoor ik eind juni wel weet welke studie ik moet doen. Ook ben ik nu bezig met mijn motorrijbewijs, ik heb al twee lessen gehad. Vorige week dinsdag moest ik mijn theorie-examen maken, maar dezelfde ID kaart die me in Dubai zo had gered liet me nu in de steek. Hij was een paar dagen eerder verlopen en ik mocht niet eens beginnen aan het examen. Af en toe werk ik bij de Nederlandse Wijnbeurs, waardoor ik nu alweer genoeg geld bij elkaar heb om een motor te kopen.

Dat was het dan. Afgesloten. Klaar. Ik zet wel even een foto erbij waar je goed het verschil ziet tussen de Sam van nu en Sam de Backpacker.

Ik nodig jullie van harte uit om alle berichten nog een keer te bekijken, nu met toelichtende foto’s, die los ook best om aan te zien zijn, behalve als ik erop sta terwijl ik een raar gezicht trek met baard en al.

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl